Ziekenhuis

Ayacucho, 25 augustus 2007.

Yuri huilde afgelopen woensdag bijna onophoudelijk. Zijn ademhaling was snel en ging moeilijk, ook zag hij witjes en hij weigerde de borst. Dat was niet best want normaal is het een gulzig manneke wat elk uur even de melkfabriek wil bezoeken. In de avond leek het Alanya toch beter om even bij de dokter langs te gaan. Na hem goed te hebben ingepakt gingen we op weg.

De dokter controleerde hem en keek ineens zeer zorgelijk. We moesten toch maar beter een bloedtest doen en naar het ziekenhuis gaan om hem verder te laten onderzoeken.

Het resultaat van de bloedtest kon ik na 2 uurtjes ophalen. Toen ik terugkwam in het ziekenhuis had men zijn hoofdje al onder een transparant plastic kubusje gelegd en kreeg hij zuurstof toe gediend.

Ik vroeg aan de zusters wat er aan de hand was en werd onprofessioneel afgesnauwd met de opmerking dat zij geen doktoren waren. Waar is de dokter dan? Ja die komt heus wel. Ik heb hier de resultaten van het bloedonderzoek wellicht handig om die aan de dokter te overhandigen. Geef maar hier. De betreffende zuster begon door de papieren te bladeren en kon alleen maar uitbrengen dat het heel slecht met hem was.

Een andere zuster van een jaar of 25 vond het nodig om mij erop te wijzen dat roken heel slecht was. Ze kon het ruiken aan m’n kleren en dat met een klein kind in de buurt. Dat ik nooit in huis rook vond ik de moeite niet waard om haar te vertellen. Hier is de ziekte van wie dan ook altijd iemands schuld. En dat vind het verplegend personeel hun taak om de mensen in te wrijven.

Zo bracht Heraclio een Peruaanse vriend ooit z’n nicht naar het ziekenhuis met een geslachtsziekte. Ook hij kreeg de wind van voren. Wel lekker sexen he, geen condoom gebruiken en zeker niet aan de gevolgen denken. Heraclio die alleen maar z’n nicht begeleidde naar het ziekenhuis liet het voor wat het was. Dit terzijde.

Na een uur of 3 kwam de dokter. Ze vond het heerlijk om haar slechte engels te etaleren. Yuri heeft 2 flinke infecties. 1 in zijn bloed dat wees de bloedtest uit en 1 op zijn longen dat was de conclussie na het bestuderen van de rontgen foto’s van zijn longetjes.

Ze hadden 2 heel zware antibiotica kuren toegediend. Het zou waarschijnlijk wel een week tot 2 weken duren voordat hij weer naar huis kon. Tot die tijd moest 1 van de ouders continu bij hem in de buurt blijven.

Hij werd direct naar de intensive care afdeling gestuurd. En aan een hartbewakingsapparaat gelegd.
Na kort beraadt besloten Alanya en ik dat ik de eerste nacht bij hem zou blijven en dat Alanya de volgende ochtend me zou komen aflossen.

Van het gepiep van het hart bewakingsapparaat werd ik aardig nerveus dus ik vroeg aan een verpleger bij welke waarde het goed ging en welke waardes er gevaar dreigde. Hij legde me de waardes uit en ging weer aan het werk.

Toen op een gegeven moment yuri’s hartslag van 188 naar 40 zakte schrok ik me kapot en begaf me snel naar de gang alwaar het verplegend personeel tv kijkt. Snel het gaat niet goed.

Een verpleegster kwam aangesjokt en zag dat de hartslag weer rond de 180 was. Geen probleem verzekerde ze me maar die hartslag maakt ook niets uit het gaat om de polsslag, het andere getalletje.

Van 80 t/m 100 is prima. Na een tijdje zakte Yuri’s polsslag ook naar 60. Ik weer de gang op. Een andere verpleegster kwam en zei dat ik me geen zorgen hoefde te maken. Tenslotte was de hartslag belangrijk niet de polsslag. Jaja jullie weten het dus zelf niet. Ze begon op wat knoppen te drukken en het apparaat met engelse gebruiksaanwijzing gaf ineens helemaal geen waardes meer aan. Dus het was aan mij om het apparaatje weer te laten functioneren.

Toen alle waardes van het scherm verdwenen werd ik helemaal nerveus maar de verpleegster lachte wat want Yuri had zich van het voelertje aan zijn vingers ontdaan.

Op een gegeven moment werd ik wel erg moe. Ik weer de gang op. En ergens slapen, vroeg ik? De verpleegster reikte me een deken aan en keerde weer terug naar de tv.

Ik heb de deken maar onder aan Yuri’s bedje uitgespreid en ben er half op en half onder gaan liggen. Maar op zo’n betonnen vloer was het serieus koud. Iedere keer schrok ik weer wakker als dat hartbewakingsapparaatje weer overstuur geraakte maar op een gegeven moment nam ik het niet meer serieus. Stond op controleerde Yuri en ging weer even liggen.

Die nacht schoten er vele vele gedachtes door me heen. Yuri is pas 2 maanden oud maar wat hou ik veel van ons jochie. Hij zal er toch wel bovenop komen. Gelukkig was die de eerste maand al 1500 gram aangekomen en is hij nu al een sterke baby.

De volgende ochtend was ik verrot. Maar blij dat Yuri vrij weinig had gehuild en hij zag er al veel minder bleek uit. Ik had het idee dat het best goed met hem ging.

Een andere dokter kwam en bevestigde mijn gevoelens. Sterker nog hij vroeg zich af wat Yuri op de intensive care deed. Eigenlijk begreep hij niet waarom Yuri uberhaupt in het ziekenhuis was. Wat? Maar hij heeft toch 2 infecties? Nee hoor hij heeft helemaal geen infecties? Maar de bloedtest wees toch uit dat hij een infectie in zijn bloed heeft? Nee hoor verzekerde de dokter mij. En z’n longen? Nee dat is een fout die vele doktoren maken maar op de foto was een soort kwabje van zijn hart te zien. Dat hebben alle baby’s en dat verdwijnt na een maand of 6.

Dus dan kan hij naar huis? Nou laten we voor de zekerheid hem nog een nachtje observeren. Tenslotte zijn baby’s erg kwetsbaar maar zoals het er nu naar uit ziet is hij morgen wel weer thuis.

Ik had moeite m’n tranen te bedwingen. Alle emoties kwamen ineens los. Even daarna kwam Alanya in gezelschap van Frederique en die had een verpleegster mee genomen die voor haar organisatie werkt en waar ze veel vertrouwen in heeft. Ik vertelde het verhaal en toen kwamen de vragen.

Waarom heeft Yuri dan 2 zware antibiotica kuren gekregen. Nee hoor hij heeft en heel licht kuurtje gekregen zie maar hier staat het in zijn dossier. Maar gisteren werd ons verzekerd dat hij 2 zware antibiotica kuren heeft gekregen. Nee hoor dat is niet waar. Okay ons spaans is niet perfect maar dit begrepen we toch wel. Ja geen idee hoe dat komt. Maar maken jullie je maar niet ongerust. We maken nog 1 keer foto’s van z’n longen maar het ziet er allemaal prima uit. Waarschijnlijk is hij morgen weer thuis.

In de middag keerde ik naar huis om een matrasje en slaapzak voor Alanya te halen. Yuri genoot weer ouderwets van de borst en door de toediening van zuurstof was z’n ademhaling prima.

Alanya bleef de nacht bij Yuri en halverwege de nacht werden ze van de intensive care afgehaald omdat er een spoed geval binnen kwam.

De volgende ochtend ging ik weer naar het hospital. En wat is de uitslag van de rongenfoto’s van z’n longen dit keer? Ze waren niet meer terug gekomen voor uitleg. Na een tijdje kwam de dokter. Ze stuurde mij weg want ik had geen witte jas aan. Iets wat net voor mijn binnenkomst was ingevoerd die ochtend. Met de deur open kon ik op de gang amper horen wat ze Alanya vertelde want blijkbaar moest ze deze informatie op een wat samenzweerderige toon mededelen.

Alanya vertelde dat we met Yuri naar huis konden als de administratie in orde was gemaakt en er was betaald. Dat zou zo’n 2 uren duren. Ik besloot wat te gaan eten in het restaurant van het ziekenhuis. Het restaurant is overigens het enige in het ziekenhuis in Ayacucho wat ik kan waarderen. En wie zat daar...de laatste dokter. Regelmatig hoorde ik haar Gringo zeggen tegen haar tafelgenoten. Potjandosie dacht ik maar ik reageerde er niet op. Ik was blij dat Yuri eigenlijk niets mankeerde. Een neusverkoudheid en waarschijnlijk had hij een dag met flinke krampjes gehad.

Het eten was weer prima. Ik ging naar de kassa om af te rekenen. En de dokter vond het nog even nodig om haar positie duidelijk te maken door voor te piepen en haar verorberde maaltijd te laten opschrijven. ¨Zo arrogant¨ was het enige wat ik niet luidkeels kon onderdrukken.

Vervolgens ging ik naar de kassa van het ziekenhuis om de rekeningen te betalen. Toen ik de kosten hoorde viel m’n mond letterlijk open van verbazing. Bijna 2 nachten intensive care, beademing, hartbewaking, nog wat medicijnen alles aan ziekenhuiskosten kostten S/.45,00 zeg maar 10 euro. Terwijl de bloedtest bij een particuliere kliniek S/.63,00 had gekost ongeveer 50% meer. Verder hebben we nog een slordige S/. 150,00 aan andere medicatie moeten kopen.

Wat een land...

Inmiddels zijn we gelukkig weer allemaal thuis. Met Yuri gaat het prima net als met Selina, Alanya en mij.
Liefs Peter X